Wat een weekend! Het was positief in vele opzichten. Ik had een reünie van bijbelschool De Wittenberg. Ik heb daar in 2008/2009 een jaar ‘intern’ op school gezeten en ben dus deel geweest van een leefgemeenschap (meer info; www.dewittenberg.nl). Het leren en wonen op De Wittenberg heeft zijn sporen wel nagelaten de afgelopen jaren. Volgens velen is mijn jaar daar het moment geweest dat ik definitief volwassen ben geworden. Ik denk dat ik dat wel kan beamen. Al zal ik natuurlijk nooit helemaal volwassen worden.
Het was prettig om sommige mensen na tweeënhalf jaar weer terug te zien. Er komen altijd van die goede gesprekken uit voort. Gesprekken waarin herinneringen worden opgehaald maar ook wat inhoudelijk diepere onderwerpen worden besproken. Zoals de verandering geestelijke gesteldheid en de persoonlijke vooruitgang sinds het jaar. Het contact dat ik met die mensen heb is misschien niet heel intensief. Soms spreek je elkaar alleen op bruiloften, verjaardagen of toevallig een keer op facebook. Dat komt omdat we ook allemaal ergens anders in Nederland wonen en afspreken dan lastig is. Maar wanneer we contact hebben is het nooit oppervlakkig. We zijn een soort van familie. We zien naar elkaar om. We hebben een jaar lief en leed gedeeld. Het is niet oppervlakkig zoals het contact met 99% van de mensen die je wel vaker ziet, die in je omgeving wonen.
Goede gesprekken. Ik ben er dankbaar voor. Het heeft me weer even stil gezet bij wat ik nu precies wilde bereiken na de Wittenberg tweeënhalf jaar geleden en hoe ik daarmee aan de slag ben gegaan. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd. Er zijn mensen gekomen en sommige zijn inmiddels ook weer vertrokken uit mijn leven. Maar waarin ben ik daadwerkelijk veranderd?
Terug zijn op de Wittenberg motiveerde me om harder te werken aan mijn doelen. Niks is gratis en het kost veel moeite. Dit moment kan wel eens de ommekeer zijn na een hele slechte periode. Ik was weer even gelukkig.
Het was prettig om sommige mensen na tweeënhalf jaar weer terug te zien. Er komen altijd van die goede gesprekken uit voort. Gesprekken waarin herinneringen worden opgehaald maar ook wat inhoudelijk diepere onderwerpen worden besproken. Zoals de verandering geestelijke gesteldheid en de persoonlijke vooruitgang sinds het jaar. Het contact dat ik met die mensen heb is misschien niet heel intensief. Soms spreek je elkaar alleen op bruiloften, verjaardagen of toevallig een keer op facebook. Dat komt omdat we ook allemaal ergens anders in Nederland wonen en afspreken dan lastig is. Maar wanneer we contact hebben is het nooit oppervlakkig. We zijn een soort van familie. We zien naar elkaar om. We hebben een jaar lief en leed gedeeld. Het is niet oppervlakkig zoals het contact met 99% van de mensen die je wel vaker ziet, die in je omgeving wonen.
Goede gesprekken. Ik ben er dankbaar voor. Het heeft me weer even stil gezet bij wat ik nu precies wilde bereiken na de Wittenberg tweeënhalf jaar geleden en hoe ik daarmee aan de slag ben gegaan. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd. Er zijn mensen gekomen en sommige zijn inmiddels ook weer vertrokken uit mijn leven. Maar waarin ben ik daadwerkelijk veranderd?
Terug zijn op de Wittenberg motiveerde me om harder te werken aan mijn doelen. Niks is gratis en het kost veel moeite. Dit moment kan wel eens de ommekeer zijn na een hele slechte periode. Ik was weer even gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten