Afscheidsspeech

Ik zong een heel mooi liedje. Ik zong het speciaal voor jou. Je wilde het steeds niet horen, hoe hard ik het ook zingen zou..



Het leven blijft een spelletje. Als het je goed gaat, als je aan het winnen bent, is alles prima. Maar net als bij een spelletje kan het ook zomaar zijn dat je aan het verliezen bent. Dat je de joker voor je kiezen krijgt, de gevangenis in moet, de 4 ratten krijgt, de rover op je hout met nummer 6 komt.. afijn je snapt het idee. Ik vind het altijd heel erg moeilijk om door te gaan met een spelletje als het al overduidelijk is dat ik ga verliezen, dan stop ik het liefste maar ga ik vaak met tegenzin door. Ik kan wel tegen mijn verlies (doorgaans) maar niet tegen verliezen. Beetje kromme zin maar als je hem goed leest snap je wat ik bedoel. In het leven lijkt het er soms ook op dat je aan het verliezen bent. Als zaken niet zo gaan zoals je ze graag zou zien. Als mensen je pijn doen en natuurlijk door alle andere zorgen die je er zomaar bij kunt krijgen. Zowel financiël als lichamelijk als psychisch. Daar komt nog eens bij dat je tegenwoordig aan een zogenaamde sociaal maatschappelijk niveau moet voldoen passend bij je leeftijd.




Je bent mijn drugs, ik kan niet zonder. Maar ik moet toch stoppen, het is veel gezonder. Van mijn tong zag je nooit het achterste. Nu maakt het niet meer uit, ik laat je achter me..




Zoals ik al eerder schreef vind ik het moeilijk om verdrietig te zijn. Bijna altijd zet ik mijn verdriet om in woede. Het is een soort van beschermingsmechanisme. Verdriet is zwakheid die in je ogen is te zien. Dat vond ik altijd in ieder geval. Ik ben het meer gaan begrijpen, ook meer gaan omarmen. Het lukt me nog steeds weinig om verdrietig te zijn. Vaak ben ik nog steeds boos als ik eigenlijk wel kan janken. Je zou dus ook verwachten dat ik nu heel boos zou zijn in plaats van verdrietig. Maar ik ben geen van beide raar genoeg. Ik kan wat ik nu ben eigenlijk maar met één woord beschrijven. Leeg. Ook wel opgelucht maar vooral leeg. Nu ben ik de stukjes van mijn hart bij elkaar aan het rapen. Alle scherven hoe klein ze ook zijn probeer ik weer in elkaar te puzzelen. Ik ben nooit goed geweest in puzzelen. Vindt het ook nooit leuk om te puzzelen. Ik heb geen keus.




Ik maakte van jou geluk mijn levensdoel. De grootste fout die ik kon maken. Want juist jij bent nu diegene die me het hardste heeft weten te raken.



Heb ik spijt van alles wat er is gebeurd? Ja en nee. Het heeft me uiteindelijk nog harder gemaakt dan ik al was. Dat is spijtig want het had me juist zoveel energie gekost om wat begripvoller en kwetsbaarder te worden. Uiteindelijk heb ik ook een groot stuk wantrouwen gekregen richting de mensen om mij heen. Dat is misschien maar goed ook, want ik laat me nooit meer zo naaien als vorig jaar. De tijd zal het leren of ik het onvermijdelijke zal vermijden. Deels heb ik ook geen spijt en zou ik het zo weer overnieuw doen. Wel anders maar toch. Want ik heb veel geleerd. In veel dingen heb ik een eerste keer meegemaakt en dat zou ik voor geen goud met iemand anders hebben gedaan.




Niet de liefde maar de leugen regeerde. In je ogen had ik het kunnen zien dat je mij niet zoals ik jou begeerde. Waarom je loog over je liefde is een vraagteken. Ach laat ook maar, ik ben toch al op je uitgekeken.




Heb je vijanden lief staat er in de Heilige schriften geschreven. Wil je vergeven worden zul je zelf moeten vergen staat er ook geschreven. Leef niet in wrok en/of onmin met elkaar, los dingen op. Praat zaken uit. Laat dingen los. Dat zijn allemaal boodschappen die ik  me zeer graag ter harte wil nemen als christen. Het kost alleen veel moeite. Héél veel moeite. Maar zoals je weet... Moeilijk is niet onmogelijk. Ik voel me ook heel warrig. Want ik voel me zo sterk op het moment dat ik figuurlijk door dichte deuren heen kan. Aan de andere kant voel ik me lusteloos en heb ik een knagend verlangen naar een blik of aanraking.




Soms sta ik onder je raam en probeer ik je zien. Ik weet niet zeker waarom, om iets te verwerken misschien.

 Falen is een lelijk woord. Ik hou er niet van. Toch voelt dit allemaal lichtelijk als falen. Alsof ik niet genoeg ben. Mijn hele zijn is niet voldoende gebleken. Het komt wellicht omdat ik het niet verdien. Koortsachtig probeer ik een reden te vinden. Zou het dan toch niet aan mij liggen? Dat is gevaarlijk om te zeggen. In ieder geval kan mij niet verweten worden dat ik het niet heb geprobeerd of dat ik niet alles heb gegeven. Ik denk dat het tijd wordt voor een 'brief aan de onbekende vrouw' deel 2.





Het verhaal is nu afgelopen, het boek kan dicht. Ik wacht hier in het donker op een klein beetje licht. Maar één ding moet je van me weten; ondanks alle ellende en alle pijn, als je mij ooit nodig hebt zal ik er voor je zijn.