Stuurloos

Richting is iets dat wij mensen nodig hebben. Richting omdat de keuzevrijheid anders te groot is. Soms krijg je richting van je ouders. Soms van je partner of vanuit school. Soms krijg je zelfs vanuit de overheid middels de wet. Stuurloos ronddobberen of driften is gevaarlijk. Wanneer je geen doel voor ogen hebt is het aanmodderen geslagen. Doen zoals het jezelf goeddunkt.

Wij zijn mensen. Als er één ding is wat wij niet kunnen is het zelf bepalen wat goed is of niet. Daar hebben wij elkaar voor nodig. De mens is een creatie die volcontinue de fout opzoekt. Het begon al bij het allereerste exemplaar, of zoals je wilt, de tweede. Wij hebben elkaar nodig om te worden gecorrigeerd. Om te worden bijgestuurd. Je kunt jezelf natuurlijk afvragen of God ons ook bijstuurd middels anderen. Ik denk het wel. Toch vinden wij het maar moeilijk te accepteren. Waarom zien wij niet in dat richting essentieel is?

Het leven heeft geen Tom-Tom. Wij zullen zelf een dusdanige omgeving moeten creeëren waarin wij richting krijgen. Wanneer iemand dit weigert zal de consequentie duidelijk negatief uitpakken. Ik weet waar ik over praat want ik krijg bijna al jaren geen richting meer. Ik accepteer het heel soms met de grootst mogelijke moeite wanneer iemand het mij aanbiedt. Is het een kwestie van niet willen of niet kunnen? Ik peins er wel eens over. Ik ben niet iemand die de moeilijke vragen uit de weg gaat.

Als ik iemand zie zonder richting krijg ik altijd de neiging om richting te geven. Mijn advies is gratis en niemand is verplicht het op te volgen. Ik hoop van nut te zijn voor deze mensen. Maar soms, heel soms kan ik geen richting geven. Eigenlijk kan ik het dan wel, maar dan mag ik het niet. Soms is het niet aan mij maar aan een ander. Dan kies ik ervoor om mij er niet mee te bemoeien zodat iemand anders de ruimte krijgt om dat gat in te vullen. Dat is moeilijk te verkroppen want de persoon snakt naar richting en communiceert dit ook duidelijk. Het is een vorm van innerlijke strijd voor mij om te accepteren dat ik het niet zal zijn die redding brengt in de situatie.

Ik zie dingen. Ik heb geen paranormale gave. Ik zie geen dode mensen. Eigenlijk is het ook geen zien. Het is een soort voelen. Ik heb het door wanneer iemand ergens mee zit. Soms kan ik zelfs voelen wat. Meer dan eens heb ik direct de oplossing in mijn hoofd. Of een soort plan van aanpak. Ik praat veel maar luister nog meer. Dat vergeten mensen vaak. Mijn geheugen is nog niet aangetast door mijn leefwijze. Echter, mijn geheugen is niet selectief. Ik weet niet bovengemiddeld veel is mijn mening. Maar ik weet iets van alles. Ik spreid mijn kansen. Ik behoef defragmentatie.

Natuurlijk mis ook ik wel eens de plank. Ik claim geen opperwezen te zijn. Zeker ook niet een vervanging voor psychologen of psychiaters. Iets waar ik mij in de verste verte niet mee wens te vergelijken. Dat zou hoogmoed zijn en onverstandig. Maar ik heb een gave. Ik heb besloten die te gebruiken. Niet voor eigen gewin maar voor het welzijn van anderen. Verklaar mij maar voor gek als je dit leest. Dit is wel iets dat mij het minst gek maakt. Dit is juist één van de weinige logische zaken in mijn leven en in mijn hoofd.

Dit zijn gedachtenspinsels van een dwaas zonder richting. De woorden zullen snel in de vergetelheid raken. Ze zijn nietszeggend en niet veel meer dan de lucht die langs je heen blaast als het waait. Niet meer dan een druppel in de regen. Maar het zijn woorden die nu niet meer rondspoken in de gedachten van de dwaas. Het zijn de gedachtenspinsels van Eric van der Ploeg. In maart wordt hij vijfentwintig. Hij is eigenzinnig en eigenwijs. Hij is al jaren op zoek, zijn hele bewuste leven in ieder geval. Hij is een inspiratie voor sommigen en een last voor anderen. Er is één ding wat hij is bovenal. Althans, wat hij tracht te zijn met heel zijn wezen; Integer.