Alphaweekend.

De zoveelste keer voor mij. Er veranderd op zich niet eens zo weinig. Dat is heel erg fijn. Herkenning. Traditie. Gewoontes. Allemaal hetzelfde. Elke keer weer. Hoe alles eruitziet. Het programma. Hoe de zaal is ingericht. Hoe de band staat opgesteld. De tijden van diensten, slapengaan en opstaan. Vastgeroest in ons systeem. Elk jaar komen er nieuwe jongeren bij maar ze passen zich naadloos aan ons systeem aan en maken zicht het eigen.

Met ruim negentig medechristenen op weekend gaan. Een mooi kampgebouw en een duidelijke doelstelling samengevat in één woord; God. Want God. Daarom. Samen zoeken, vinden en delen. Fuck de wereld is altijd mijn gedachte. Someren is op ons moment even een stukje paradijs op aarde. Een weekend waarin je even de waanzin van alle dag kan buitensluiten. Je bent even onschendbaar.

Als leiding meegaan is natuurlijk heel anders dan dat je dat als deelnemer doet. Ik heb het beide mogen meemaken. Als deelnemer ben je vooral aan het consumeren. Je bent er om je eigen geloof op te bouwen en om er zelf zoveel mogelijk uit te halen. Als leiding is het eigenlijk precies tegenovergesteld. Je bent er om anderen op te bouwen en om er zoveel mogelijk in te stoppen. Althans zo ervaar ik het. Ik geef mij altijd helemaal. Voor hen. Voor Hem. Opdat er groei zal plaatsvinden. Doorbraken mogen gebeuren. Stappen zullen worden gezet.

Ik word niet teleurgesteld. Ruimschoots worden wij gezegend met al hetgeen wij nodig hebben. Naast de aanbidding en lofprijs, misschien wel dankzij, mogen wij van dichtbij aanschouwen hoe jonge mensen volwassener worden. Hoe zij verantwoordelijkheden pakken en hoe zij net als wij op hun leeftijd (en soms nog) worstelen met het ouder worden. Met het leven. Met alles wat op ons pad komt. Daarom zijn wij er als leiding. Om te bidden met je. Om met je mee te lopen. Om daar voor je te zijn als je ons nodig hebt. Als je gebruik wilt maken van onze hulp. Dat is eigenlijk alles wat we doen. Onszelf aan jullie aanbieden; "Hier ben ik. Ik heb tijd voor je."

Vol van liefde voor jullie. Dat ben ik. Ik word gelukkig van de ogen die eerder zo teneergeslagen waren maar nu straalden alsof ik een zonnebril nodig had. Dat er tranen waren bij hen die altijd lachen. Dat er een lach was bij hen die altijd tranen hebben. Het is mooi. Want er gebeuren dingen die goed zijn. Stappen worden en zijn gezet. Nu doorpakken. Nu niet softy en sneu gaan doen. Nu schouders eronder en gaan met die banaan. Nu ben je begonnen besef je dat!?

Ik ben zo trots op mijn groepje. Ook op mijn medeleiding Pascal trouwens. Maar mijn groepje bestaat uit de mooiste mensen die ik ooit heb mogen zien! Jullie zijn te gek en ik mis jullie nu al.
Veel zegen lieve jongeren. Veel zegen. Je bent niet alleen. Als je jezelf ook maar één moment alleen voelt kijk dan naar de foto  boven dit bericht en snap dat je lult want wij zijn familie. Bovendien heb je Jezus. De Heilige Geest en heb je dit weekend hele andere dingen gehoord dan dat je alleen bent. Wij zijn er voor elkaar toch?! Weest dan ook niet bang om hulp te zoeken of te geven.

Ik hou van jullie!