Het is morgen Valentijnsdag. De commerciële dag van de liefde. Die ene dag in het jaar dat het draait om romantiek (en kopen). Het summum van de liefde. Ik ben daarentegen een beetje liefdes-moe. Ik wil voorlopig even geen liefde. Liefde is namelijk niet lief. Dat is iets wat veel mensen niet snappen. Liefde is onverbiddelijk en levensgevaarlijk. Als je haar weet te beteugelen heb je de rit van je leven, dat dan weer wel. Liefde is broos als een 0,1mm glaslaag. Je dient er uiterst voorzichtig mee om te gaan. Als het breekt, breekt ook je hart. Soms ook die van een ander. Dat doet pijn kan ik je vertellen. Een gebroken hart.
Nu ben ik alweer een tijdje de scherven bijeen aan het rapen. Mijn hart begint weer de contouren te krijgen die het hoort te hebben. Er missen nog stukjes, en het geheel wordt momenteel met plakband bij elkaar gehouden. Maar het begin is er.
Poëzie vind ik een mooie manier om pijn en verdriet te verwerken. Het klinkt vaak niet en is zelfs niet altijd mooi. Maar het werkt wel ;)
Ze zeggen tijd heelt alle wondenPoëzie vind ik een mooie manier om pijn en verdriet te verwerken. Het klinkt vaak niet en is zelfs niet altijd mooi. Maar het werkt wel ;)
maar ik heb niet zoveel tijd
ik wil gewoon verder met mijn leven
achter me laten, alle spijt
ik wil verder met mijn leven
ik gaf je alles wat ik had
waar is toch die tijd gebleven
mijn ogen worden langzaam nat
toch kijk ik vooruit en blijf ik positief
terugdenkend aan al die tijd
heb ik jou nog steeds lief
van jou heb ik geen spijt
alleen van wat je hebt gedaan
niet alleen met anderen
maar ook toen je me in de kou liet staan
Het is gebeurd en geweest
ik heb het achter me gelaten
het leven is niet altijd een groot feest
nu droom ik over een geheeld hard
en droom ik over de toekomst
als ik weer iemand vindt
die mij volgens God ook toekomt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten