Stilstaan...

Er is iets in dit leven wat wij, naar mijn mening, te weinig doen. Stilstaan. Dat doen we niet graag omdat we dat zien als achteruitgaan. Normaal gesproken is dat ook zo. Als je stilstaat terwijl de rest groeit bouw je een achterstand op. Zodoende is stilstaan, achteruitgaan. Echter, als je stilstaat om nieuwe energie op te doen en daardoor anderen voorbij te streven, is het geen achteruitgaan. Sterker nog, dan wordt stilstaan vooruitgaan. Met stilstaan bedoel ik overdenken waar je mee bezig bent. Even alles op een rijtje zetten. Doelen voor jezelf formuleren en opnieuw de richting bepalen. We worden getraind om eindeloos door te rennen vaak zonder dat we weten welke kant op. Want stilstaan, mag natuurlijk niet…

Begin dit jaar heb ik drie weken de tijd gehad/genomen om een koers te bepalen. Het was een nieuwe ervaring voor mij. Stilstaan. De eerste week kon ik nog behandelen als een soort van vakantie. Gewoon lekker niksen en de dingen doen waar ik normaal gesproken geen tijd voor had. Door dat te doen stelde ik eigenlijk mijn verlangen om alles op een rijtje te zetten uit. De tweede week moest ik er echt aan geloven. Het was de eerste week van het nieuwe jaar en ik voelde dat ik er klaar voor was om stil te staan. Winston Churchill schreef eens “Hoe verder je achterom kunt kijken, des te verder zul je vooruit kunnen zien”. Precies hetgeen waar ik zo bang voor ben. Het verleden weer openen. Maar ik weet dat het nodig is. Het achtervolgt me namelijk. Het verre verleden maar ook wat meer recente gebeurtenissen. Ik geef ze nooit toegang tot mijn gedachtewereld. Ik was ervan overtuigd dat het me alleen maar dieper in de put duwde. Alles kwam weer boven en dan kwam er een hoop los. Vervolgens was ik een tijdje aardig down en zag ik het nut er niet van in. Nu ben ik wat meer volwassen geworden. Nu ben ik mentaal sterker en weet ik dat ik de baas ben over mijn gedachten.

De tweede week heb ik dus het verleden toegelaten en behandeld. Het was verfrissend en toch ook erg zwaar. Het moest gebeuren. De derde week heb ik ervoor gekozen om naar de toekomst te kijken. Het verleden stopte ik weer netjes weg in het laatje waar het hoort. De toekomst. Want ja, wat wil ik nu eigenlijk bereiken op korte termijn, middellange termijn en op lange termijn? Ik kan wel blijven rennen en kijken wat er gebeurd maar wat heeft het voor zin te rennen als je op de verkeerde weg zit?

Ik heb dromen. Ik heb verlangens. Ik heb idealen en principes. Ik weet hoe ik wil worden herinnerd als ik ben heengegaan. Ik weet wat ik mijn eventuele kinderen wil nalaten. Ik wil dat ze een vader hebben gehad die integer was en een krachtige persoonlijkheid. Een zorgzame vader die een goed voorbeeld is. Een vader die goed voor de moeder zorgt en daarmee ook vertrouwen uitstraalt. Daar zou ik trots op zijn. Daar moet ik dus aan gaan werken. Eigenzinnig ben ik al. Maar van een sterke persoonlijkheid kan ik nog niet spreken. Daarvoor heb ik nog te veel last gehad van het verleden. Daarvoor moet ik nog groeien. Maar door stil te staan weet ik wel welke kant ik op wil/moet groeien om mijn doel te bereiken.

Weet je, stilstaan is ook eng. Als je stilstaat terwijl de rest doorgaat voel je echt wat eenzaamheid is. Je zit alleen in je huisje, kijkt af en toe naar buiten en realiseert je eens te meer hoe alleen je ervoor staat. Moederziel alleen. Je zoekt naar motivatie om te leven. Het maakt je nederig maar ook verdrietig. Ik vroeg me vaak af waar zijn al mijn vrienden op die momenten? De vrienden die even een belletje doen van; “Hey hoe gaat ie ermee”. Ook al krijgen ze altijd hetzelfde antwoord, het doet me veel. In de eenzaamheid ben ik in gaan zien wie mijn echte vrienden zijn. Het zijn er niet zoveel. Ik denk dat ik ze op twee handen kan tellen. Het waren vaak niet degene die ik had verwacht. Ik dacht ik zal ongetwijfeld van die en die wel wat horen. Maar juist van de personen waarvan ik het niet had verwacht voelde ik vriendschap. Ze bekommerde zich over mij. Het voelde goed. Het resulteerde in een hele warrige mix van emoties. Van blijdschap tot depressie.

Midden in mijn strijd om mezelf te vinden had ik mijn vrienden keihard nodig. Ik bezweek bijna aan mijn strijd. Zag het licht niet. Wilde het niet zien. Probeerde er een eind aan te maken, letterlijk. Niet om aandacht te zoeken. Nee, de gevaarlijke variant. De variant waarbij niemand het zou hebben geweten waarom en wanneer. De variant omdat je wil opgeven. Maar goed, het is ook mijn eigen schuld. Ik ben zo koud van binnen dat niemand mijn hart echt kent. Af en toe doe ik een venstertje van mijn hart open en laat ik iedereen die maar wil erin kijken. Vaak door middel van dit weblog, facebook of twitter. Dan denk ik weer bij mezelf; “ze hebben weer even naar binnen gekeken, zie je wat voor open persoonlijkheid ik ben. Ik ben een openboek!” Niets is minder waar. Ik heb hele steden in mijn hart die door niemand zijn gezien. Hoe kan ik dan blij zijn dat ik een venstertje laat zien?

Omdat ik zo gesloten ben kan ik het mijn ‘vrienden’ ook niet kwalijk nemen dat ze niks van zich hebben laten horen. Om het ze kwalijk te nemen zou ik ze eerst moeten vertellen wat er allemaal aan de hand is. Als ze dan niks van zich laten horen weet ik genoeg. Maar zo is het niet gegaan. Nu weet ik dus nog steeds niet wie mijn echte vrienden zijn en wat echte vriendschap is. Nu weet ik nog steeds niet wie mijn hart kent en hoe ik deze aan iemand laat kennen. Het wordt een lange zoektocht en zal een goede les zijn.

Gelukkig heb ik nu een beetje in mijn hoofd wat ik allemaal wil. Allemaal kleine ‘wereldse’ zaken maar ook de wat belangrijkere geestelijke dingen. Helder. Moeilijk is niet onmogelijk toch ;-)

Ten slotte een gedachte die door me heen flitste..

Soms zie je het licht aan het einde van de tunnel niet meer. Bedenk dan dat het leven niet altijd een rechte tunnel is. De uitgang zit misschien wel vlak voor je om de hoek!!