Het gaat nu echt gebeuren. Ik weet het zeker. Hoe is eerder de vraag dan wanneer. Het moet snel en soepel. Altijd dacht ik dat ik een zetje nodig had maar de tijd is assertief genoeg. Blijkbaar. Grenzen worden overschreden en dat is altijd een teken dat er actie moet worden ondernomen. Allereerst moet er structuur in de chaos worden aangebracht. Er moet voldoende ruimte worden gecreeërd. Ruimte geeft plaats aan vrijheid en dat is nu echt wel hard nodig. Vrijheid om na te denken. Een stappenplan te configureren. Het is altijd de eerste stap die het lastigst is, niet waar?
De stap om hopeloos veel achter je te laten is zwaar moeilijk. Echter, als je er steeds zekerder van wordt dat je er meer voor terugkrijgt dan je had, is het de moeite meer dan waard. Dat heeft de geschiedenis zich wel uitgewezen. De geschiedenis, de verleden tijd. Alles wat achter je ligt. Het is de beste leermeester. De wijste van alle leermeesters. Tevens de hardste. Het laat je zien wie je echt nodig had en ook waarom. Het leert je dat je niet bang hoeft te zijn. Angst is een compleet overbodige emotie mijns inziens. Alle angst die ik heb ervaren in mijn leven had makkelijk vervangen kunnen worden door oplettendheid. In plaats van bang te zijn had ik scherp moeten zijn. Vaak is angst onze grootste demotivator. We zijn bang. Maar waarvoor eigenlijk? Het onbekende waarschijnlijk.
Schoonheid is relatief. Smaak is allesbepalend. Een ieder heeft een eigen smaak dus hoe bepalen we schoonheid. Waarschijnlijk is iets mooi als de meerderheid dat vindt. Dat wil dus eigenlijk zeggen dat je de pineut bent als je een eigenaardige smaak hebt. Want dan vind jij mooi wat de meerheid eigenlijk geen schoonheid durft te noemen. Er zijn zoveel dingen en mensen die ik ongelofelijk mooi vindt maar waar anderen dat niet van vinden. Apart op zijn minst. Als ik in de spiegel kijk zie ik vaak een wrak. Een moe gezicht. Maar ik heb ook momenten dat ik in de spiegel kijk en dat ik denk; "goh, ik vind mijzelf eigenlijk best knap" waarna ik een aantal actieheld poses doe. Het is haast routine.
Wat ik nodig heb is nergens te vinden. Althans, misschien is het wel te vinden maar dan wel verschrikkelijk goed verstopt. Het is met kleine zekerheid te zeggen dat ik het zoek in de verkeerde dingen. Dan mag je natuurlijk ook niet klagen als je het niet vindt. Daarom is het dus nodig dat er wat aanpassingen worden gedaan in mijn leven. In mijn hoofd. Alles om mogelijk te kunnen maken dat niet alleen ik op andere plekken kan zoeken, maar evenzeer om gevonden te worden. Het is tenslotte een wisselwerking. Eigenlijk doelde ik maar half op een wederhelft. Misschien doel ik wel meer op capaciteit. Het blijft simpel in beide gevallen. Het draait allemaal uit op een ja of een nee.
Het paradijs is voor de dommen. Gelukzalig zijn zij die simplistisch denken. Die dom durven zijn. Die niet beperkt worden door kennis en een overvloed aan nieuwsgierigheid. De wereld op zijn kop. In het land van de zienden is een blinde iemand koning. Ik moet stoppen met vergelijken. Ik moet stoppen maar ik wil te graag. Ik ben ambitieus en ik zal laten zien wat ik in mijn mars heb. Niemand zal het zien aankomen. Niemand had het verwacht. Een enkeling zal zeggen, ik heb het altijd al in je gezien. Het gros zal met open mond en verbazing gadeslaan wat ik uitvoer. Echter, niemand zal het begrijpen. Ik heb jullie gewaarschuwd.
Niks engs gaan denken. Laat je verrassen. Kijk, als je niet om mij geeft zal het je ook niets doen. Als je mij nooit ziet of hoogstens eens in de paar jaar ga je er niets van merken. Het zal als een zuchtend briesje over je heen waaien. Mensen die dichter bij mij staan. Die mensen, die ik vaak zie, die mij vaak zien. Die zullen het mij kwalijk nemen. Die gaan vragen stellen. Ik zal ze niet beantwoorden.
Ik hou van bijna. Dit keer zet ik door. Zo kom ik terug op de eerste alinea van dit blog. Het gaat nu echt gebeuren. Ik weet het zeker. Hoe is eerder de vraag dan wanneer....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten