Stilte voor de storm

Helderheid is een kostbaar gegeven. Er zijn zoveel zaken die wij niet snappen. Soms omdat we het niet kunnen. Soms omdat we het niet willen. Onbegrip. Ik zie het leven wel eens als een cumulatief van vragen. Voor elke vraag die je jezelf stelt krijg je er twee voor terug. Die vragen hopen zich op. Af en toe krijg je een antwoord. Het is maar te hopen dat je dan content bent met het gegeven of gevonden antwoord. Koester ze.

Vragen over het leven zijn de meest voorkomende onbeantwoorde vragen. Ze zijn het diepst en door anderen vaak ook het makkelijkst in te koppen. Oppervlakkige denkers hebben overal antwoord op. Ze geven de standaard antwoorden die ze is geleerd door hun ouders, dominee of op school. Kuddedieren. Ze weigeren in een ander antwoord te geloven en zullen vrijwel altijd de meerderheid volgen.

Waarom is er zonde in de wereld? Ja, omdat Adam en Eva van de boom aten in het paradijs. Lekker makkelijk hoor. Vooral niet verder durven denken. De optie dat er iets anders aan de hand kan zijn moet je vooral sluiten voordat het je gedachten is gepasseerd. Zeggen dat God fouten kan maken is al helemaal uit den boze. Haast blasfemisch. Want God is almachtig. Hij kan alles. Hij weet alles en ziet alles. Prima. Wil ik best geloven. Maar moet ik het daarom met alles wat Hij zegt eens zijn? Waarom hebben we anders een vrije wil gekregen? Ja, omdat anders de liefde niets zou betekenen. God wil dat we voor hem kiezen. Altijd als ik dat hoor verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Een dikke, vette sarcastische glimlach. Want kom op. Keuze? Keuzevrijheid? Wat is het alternatief als je niet voor God kiest? Precies.

Je maakt iets dat zichzelf kapot maakt. Het wordt steeds erger. We leven samen met verachtelijke mensen. Dieven, leugenaars, aggressieve mensen, pedofielen noem maar op! Maar vooral mensen met gebrek aan normen en waarden zijn de doodsteek voor deze wereld. Ik zeg niet dat ik zelf een moreel verantwoord persoon ben. Maar ik benoem enkel wat ik observeer. De mens is niet meer te vertrouwen. Het heeft zich tegen zichzelf gekeert.

Ik aanschouw. Ik denk. Ik zoek en ik bewonder. Bovenal...

Ik weet het niet.