Wat is gelukkig zijn? Wanneer ben je gelukkig? Hebben wij het wel nodig om gelukkig te zijn? Zullen wij ooit gelukkig zijn? We leven in een wereld en in een maatschappij waarin alles en iedereen naar de klote gaat. Het klinkt hard en ongenuanceerd maar het is alom waar te nemen. Je kunt er niet omheen. Het enige dat je kan doen is het ontkennen. Maar dat is niet wijs lijkt mij. Realistisch zijn is veel verstandiger. Het leed dat wij om ons heen zien is bijna ondragelijk. Laat staan hetgeen tot ons komt via de beeldbuis of het wereldwijde web.
Het leven is oneerlijk. Sommige mensen (ogen) zo gelukkig. Alsof het hen mee zit. Zij bevinden zich nimmer in de overlevings-modus zoals ik het graag noem. Zij wandelen niet door de woestijn. Zij luieren in hun hangmat op het strand. Is het onterecht vraag ik mezelf wel eens af. Ergens groeit dan afgunst. Waarom zij wel maar ik niet. Meestal weet ik de gedachte snel te verbannen omdat ik het hen niet misgun maar het zelf zo graag wil hebben en/of zijn. Geluk.
Ik weet niet of ik wel gelukkig kan zijn. Misschien sta ik mijn eigen geluk in de weg. Ik droom ervan dat het aankomende jaar mijn jaar wordt. Dat ik rond dezelfde tijd volgend jaar gelukkig ben. Dat ik rust heb gevonden en misschien wel mijn soulmate. Dat ik iemand gelukkig mag maken en zij mij. De tijd zal het uitwijzen maar de tijd zal het niet voor mij gaan regelen. Ik zal er zelf alles aan moeten doen. Stilstand is achteruit gaan. Dat weiger ik na mijn bloed, zweet en tranen van afgelopen jaren. Ik moet blijven veranderen en aanpassen. Blijven leren. Gelukkig niet alleen ik.
Ik zie mijn medestrijders worstelen met wie ze zijn. Met wat ze meemaken. Ik zie ze. Ik voel ze. Soms mag ik van heel dichtbij meemaken wat de strijd met hen doet. Als de climax wordt bereikt. De climax van spanning en onrust. Vermoeidheid en onbegrip. Zelf ben ik al heel vaak op dat punt gekomen. Prof a la Prof. Iedereen gaat er anders mee om. De één slaat dicht en kijkt bijna dwangmatig naar de grond om maar niet te worden geconfronteerd met de situatie. Anderen accepteren het en reageren nauwelijks alsof het niets is, ook wel ontkenning genoemd. Er zijn hen die uitbarstten in tranen en hen die alleen maar kunnen opgeven. Waar ik echt respect voor heb is voor hen die opstaan. De krijgers die hun schouders eronder zetten en zaken oplossen. Uitleggen waar ze mee zitten en vragen stellen aan hen die luisteren. Zij die het doen zoals ik het doe. Waarom ik zoveel respect heb voor hen? Ik weet hoe moeilijk het is.
"As I walk through the valleys of the shadows of death I will fear no evil"
Iedereen strijd op een andere manier. Op begrip hoeven wij niet te rekenen. Wij woestijnratten. Wij die leven op drijfzand maar koste wat het kost zullen doorgaan. Wij hebben brede schouders en een schild van vechtlust. Niet zal ons raken. Niets zal ons krenken. Hoe moeilijk wij het ook hebben wij gaan door. Wij hebben namelijk geen keus. God ziet ons. Daarin vinden wij rust. Maar ook daarmee strijden wij soms. Met het geloof. Hetgeen ons meestal op de been houdt. God, de enige echte Herder. Wij die zoeken. Soms maken wij een knieval als wij worden geraakt door de pijlen van tegenslag die ons doorboren. Af en toe hebben wij ook zwakke momenten. Maar ze zijn nooit lang. Van onrecht leren wij. Van verdriet worden wij sterker. Als het erop aankomt hebben wij elkaar om ondersteuning te geven of te krijgen. Als één van ons het moeilijk heeft zijn wij sterk en andersom.
Wij die krassen. Wij die eetstoornissen hebben. Wij die te dik of te dun zijn. Wij die bang zijn. Wij die niet in een hokje passen. Wij die maskers dragen. Wij met geldproblemen. Wij met een leerachterstand. Wij die verlies moeten verwerken. Wij die eenzaam zijn. Wij met een verkeerd zelfbeeld. Wij die suïcidaal zijn. Wij die bedrogen zijn. Wij die in de steek gelaten zijn. Wij zonder vader. Wij zonder moeder. Wij zonder een thuis. Wij die anders zijn. Wij zijn één. Wij zijn perfect. Wij zijn #Woestijn the movement. Wij zijn in God en Hij is in ons. Al willen wij dat niet altijd zien. Wij hebben een moeilijk leven maar wij zullen overwinnen. In Hem. Door Hem en met Hem. Ooit komt die dag. Tot die dag zullen wij de baringsweeën moeten ondergaan. Wij overleven op de kleine beetjes schaduw die er te vinden zijn in de #Woestijn. Wij zoeken elke dag naar water. Wij zijn dorstig. Af en toe vinden wij een oase maar meestal niet voor lang.
Soms willen wij opgeven. Soms zien wij het even niet meer zitten. Soms denken we aan het beëindigen van de strijd. Uit moeheid overwegen wij de dood. Soms fantaseren wij daarover. Soms proberen we het zelfs te proberen. We mogen niet opgeven. Voor elkaar moeten we blijven staan. Want als één van ons valt zullen er meer volgen. Moeilijk zal het zijn. Dat is zeker. Moeilijk zal het blijven. In ieder geval voorlopig.
Maar moeilijk is niet onmogelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten