Waar is de tijd gebleven dat we nog gewoon doorgingen terwijl het moeilijk werd. De tijd dat we tegen elkaar zeiden; "kom op, niet zo zeiken. We gaan ervoor". Ik mis die tijd. Wat ik nu zie om mij heen is een verandering in mentaliteit. Misschien komt het door de leeftijd of misschien wel door gebeurtenissen. Zelf heb ik er ook last van. Alles wat er aan ellende om mij heen gebeurd begint zijn weerslag te krijgen. Het vertrouwen in een goede afloop sijpelt weg.
Vroeger (voor zover ik over vroeger kan spreken) was er geen sprake van dat je kon zeggen "ik heb geen zin". Want zin maakte je. Je deed het met z'n allen. De gedachte één voor allen en allen voor één. Het is weg. De focus is veranderd. We richten ons nu op wat er gebeurd in plaats van op wat we zouden moeten doen. Er is heimwee. Heimwee naar de tijd dat we een leger waren. Dat we nog wisten wat strijden was.
Wat doen we nu allemaal moeilijk? Waarom spelen 'gevoelens' ineens zo'n grote rol in onze levens? Sinds wanneer is dat en waarom? Het kan mij erg frustreren en maakt me zelfs boos. In de bijbel staat;'Een dwaas geeft uiting aan al zijn gevoelens, een wijze houdt ze in toom.' Waarheid als een koe. Kijk, begrijp me niet verkeerd, ik vind gevoelens ook belangrijk. Gevoelens zijn een onderdeel van ons mens-zijn. Maar er staat dan ook niet dat je de gevoelens moet negeren maar er staat 'houdt ze in toom'. Met andere woorden; blijf je gevoelens de baas en laat je gevoelens niet de baas zijn over jou. Simpele boodschap toch zo moeilijk, blijkbaar.
Zijn we vergeten dat men door schade en schande wijs wordt? Het is helemaal niet verkeerd om pijn te hebben. Het leven is één groot vallen en opstaan, niet waar? Je leert door fouten te maken en door anderen fouten te zien maken. Waar komt die hele emo-movement dan vandaan!?
Laten we weer zoals vroeger doen en denken. Allemaal met de neus dezelfde kant op. Samen, schouder aan schouder. Zolang we saamhorig zijn kunnen we elke strijd aan en zullen we overwinnen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten