Het einde van een jaar. Een tijd van feestdagen maar ook een tijd om zowel terug als vooruit te blikken. Een soort evaluatie momentje. Heb je bereikt wat je wilde bereiken in het afgelopen jaar? Heeft het jaar je gebracht waar je eind 2010 op hoopte? Een stap verder is om over 2012 na te gaan denken. Vragen zoals wat wil je dit jaar bereiken, wat wil je veranderen en gaat de wereld echt kapot?

Dit evaluatie moment is voor iedereen weer anders. Ik neem jullie graag mee in mijn evaluatie zodat jullie mij gedurende 2012 er vaak aan kunnen herinneren. Het evalueren van een jaar gaat het snelst met lijstjes. Gestructureerd en overzichtelijk. Ik wilde een paar lijstjes maken. Ik zag het al helemaal voor me. De hoogtepunten op een rijtje. De dieptepunten ernaast. Bereikte doelen en onvervulde verlangens. Ik zag het helemaal voor me. Dus ik begon. Wat waren mijn hoogtepunten in 2011. Tjonge jonge. Ik peins. Ik denk terug. Ik schrijf alle maanden op een papiertje en ga na wat er toen allemaal gebeurd is. Januari tot en met december. Eigenlijk kan ik geen hoogtepunten bedenken. Raar. Tja wat gebeurtenissen zoals twee mooie Jeugdalpha seizoenen. Een leuk Flevo. Drie verschillende banen en daardoor een hoop mensen leren kennen. Eigenlijk allemaal erg wazig en vaag. Sorry daarvoor. Maar ik kan me werkelijk geen hoogtepunten bedenken. Misschien wel dat ik als mens ben verrijkt. Dat ik ouder ben geworden en gezond ben gebleven. Stukje volwassener. Dat ik toegevoegde waarde heb gehad in mensenlevens. Dat ik eind 2011 een nieuwe start heb mogen maken...

Dieptepunten zijn er meer dan genoeg. Als ik die ga opsommen krijg ik kramp in mijn vingers van het typen. Terwijl ik dit schrijf krijg ik een lach op mijn gezicht. Ik heb me er toch maar weer mooi doorheen geslagen dit klote jaar. Daar mag ik trots op zijn. Net zoals jullie ook 2011 hebben overleeft! Het was me wat. Dat is reden voor een feestje. Als ik denk aan alles wat er gebeurd is krijg ik ook tranen in mijn ogen. Het plaatje is compleet. Lachen met natte ogen is precies zoals ik het allemaal heb beleefd. Melancholisch. Toch mooi hoe de ironie toeslaat zonder dat je het doorhebt. Het was een gevecht zonder eind. Hier en daar ben ik een paar keer geraakt, schampschoten. De littekens zijn er een herrinering aan. Maar ik leef nog en ga gezond weer vooraan staan met mijn wapens in mijn handen en om mijn gordel. Klaar voor het nieuwe jaar.

Dromen waren er ook. Dat is een understatement. Verlangens om bepaalde zaken te bereiken. Daarin heb ik helaas gefaald. Ik heb mezelf teleurgesteld. Toch lijkt zo op het randje  van 2011 wel een begin te zijn gemaakt om de grootste droom waar te maken maar daar horen jullie later wel over. Ik had zo graag mijn rijbewijs willen halen in 2011. Ik ben al bijna 24 jaar. Is me niet gelukt. Dan maar in 2012. Thats the spirit!

Concluderend was 2011 een jaar om snel te vergeten. Daarom gaan we door naar 2012. In het aankomende jaar wil ik geheel volwassen worden. Ik ben nu net op mezelf gegaan en zie complete zelfstandigheid (in alles) als een doel. Dat gaat gebeuren. In het nieuwe jaar wil ik ook mijn geloof verdiepen en standvastiger maken. Ik wil een hoop leren. Wil weer gaan lezen. Wil op vakantie. Wil er zijn voor anderen. Ik wil veel. Logisch.

Wat ik vooral belangrijk vindt is dat ik de goede focus houd in het aankomende jaar (en de rest van mijn leven). Daarom wil ik een tattoeage laten zetten met de tekst; Difficilis non est impossibile. Vertaald; moeilijk is niet onmogelijk.

Wat ik allemaal ga bereiken en meemaken in 2012 is natuurlijk een open boek. Blanco pagina's. Nieuwe kansen en een nieuwe start. Als je daar niet vrolijk van wordt weet ik het ook niet meer.