Jaren ver van hier...

Geheimen zijn er om geheim te blijven. Je draagt ze met je mee en je leeft ermee alsof er niks aan de hand is. Sommige geheimen noemen we publiek. Ook al wordt er met geen woord over gesproken, de feiten en/of vermoedens zijn zo overduidelijk dat iedereen het eigenlijk wel ziet of weet. Als er over die geheimen wordt gesproken is er geen man overboord. Het is hoogstens niet chique.

Als iemand je iets in vertrouwen verteld over zichzelf of over een ander dan is dat iets anders dan een geheim. Je eigen geheimen kun je delen met mensen die jij vertrouwd. Je bepaalt dus eigenlijk zelf in hoeverre een geheim daadwerkelijk geheim is. Maar als iemand jou iets in vertouwen verteld dan is het niet jou geheim maar die van de ander. Dat is een stuk delicater. Dan is het niet alleen asociaal om daarover te praten dat is gewoon onethisch. Althans dat is mijn instelling. Vertrouwen is namelijk iets breekbaars. Iets kostbaars. Dat moet je koesteren.

Er zijn best veel mensen die mij vertrouwen. In de zin van; met hun geheimen. Ik weet niet waarom. Ik weet wel dat ik steevast dezelfde manier heb om met geheimen om te gaan. Ik hoor ze aan en ik sla ze op. Ik ga ze niet met me mee dragen. Het is voor mij geen bagage. Wanneer ik de persoon zie of spreek en het gesprek gaat over een aan het geheim gerelateerde zaak, dan zegt mijn opslag dat ik nog een geheim heb liggen. Ik vergeet iets nooit. Ik praat er alleen niet over. Groot verschil.

Zelf heb ik ook geheimen. Die geheimen deel ik normaal nooit. Ik vertrouw mensen niet zo. Als ik ze al vertrouw is er altijd wel een andere reden om een geheim niet te vertellen. Soms vanwege religieuze principes die de mensen hebben, wat bij voorbaat al een afkeur oplevert, niet eens een oordeel. Soms vanwege de sociale interactie met betrokkenen. Altijd wel iets.

Als geheimen over gevoelens gaan die je hebt dan pas merk je hoe moeilijk het is om het stil te houden. Vaak als je een bepaalde hekel hebt aan iemand vindt dat 'geheim' snel zijn weg naar je mond. De wereld in zodat jij er vanaf bent. Het zit je dwars en frustreert je. Zodra je het aan iemand hebt geuit is het weer even rustig. Hoe anders als het positieve, warme gevoelens zijn, of juist hele donkere en trieste gevoelens. De consequentie van het uitten van die gevoelens zijn veel groter. Blijvender ook. Het veranderd de zaken zodanig dat niets meer zal zijn zoals je ze zou willen.

Daarom blijven mijn geheimen geheim. Gelukkig heb ik niet heel veel geheimen. Ik vind mezelf een open boek. Krijg vaak te horen dat ik 'wel heel erg open ben' in mijn blogs. Ach, ik heb niks te verliezen. Geheimen zijn zwaar en ik tors (er) al genoeg met me mee. Buiten het schrijven vind ik heel veel rust in muziek. Niet in christelijke muziek hoor, voordat je dat idee krijgt. Ik vindt mijn rust in de artiesten Acda & De Munnik. Door de één verguist door de ander opgehemelt. Het is heerlijke, eerlijke en echte muziek mijns inziens. Vooral omdat de teksten zo passen bij mij en mijn leven.

Ik wil je graag vertellen
Wat er rondspookt in mijn brein
Maar wie eerlijk is in alles zal wel eenzaam zijn
Ik wil je graag vertellen
Maar ik weet niet hoe
Soms wil ik het proberen
Maar ik kom er nooit aan toe
Ik draai maar om de waarheid heen
Ook omdat ik die niet echt ken
Weggaan leek het simpelst
Weg van alles wat ik ben
Ik wil je graag vertellen
Wat er rondspookt in mijn brein
Maar wie eerlijk is in alles zal wel eenzaam zijn
Ik wil wel eerlijk zijn in alles maar niet eenzaam zijn
Ik zal je jaren ver van hier. Misschien vertellen hoe het was. Misschien zal ik dan zeggen. Misschien nog veel later pas.

Alleen de toekomst zal ons kunnen uitwijzen of ik het je ooit zal vertellen of niet. Mijn geheimen. Voorlopig wil ik het onbereikbare onbereikbaar laten. Want onmogelijk is niet moeilijk. Het is niet te doen.