Ik voel mij weer eventjes als een klein kind. Een kind die uitkijkt over de zee. Enthousiast over elke stipje aan de horizon. Fantaserend over wat voor soort boot het is. Turend in het oneindige en denken dat je Engeland kunt zien.
Uren staren naar bewegende objecten. Dat doe ik soms nog steeds. Vroeger had ik mijn eigen plekje op de Witte Brug in Papendrecht. Een viaductje over de A15. Ik zat er in de zon, de regen en in de sneeuw. Mijn plekje waar ik zong, huilde en hard lachte. Het plekje waar ik altijd naar toe ging als ik het even niet meer wist. De aanhoudende stroom van geluid geproduceerd door de auto's en vrachtwagens gaven me rust. De koplampen werden op een gegeven moment een soort therapie. Genoeg prikkels om mij heen, daar voelde ik mij het lekkerst.
Nu ben ik volwassen. Toch mis ik dat soort plekjes. Mijn vissen vervangen deels het verlangen om ergens naar te staren. Ook zij produceren prikkels door onverwacht gracieus te bewegen. Vaak drijf ik dan weg naar het niets. Ik zit graag in mijn 'niets-kamertje'. Het kamertje in mijn hoofd waar ik eventjes aan helemaal niets hoef te denken. Geen verantwoordelijkheden, taken of besef van tijd. Eventjes niets. Het schijnt dat mannen dit kunnen en vrouwen niet. Ik zou zonder een dergelijk kamertje niet willen leven.
Ik ben bang. Zo hard als dat ik altijd roep nergens bang voor te zijn geef ik het nu ronduit toe. Ik ben bang om weer te vertrouwen. Ik ben bang om weer naar de kerk te gaan. Bang is eigenlijk niet eens het juiste woord. Ik zie er gewoon erg tegenop. Ik ben bang dat mij weer pijn wordt gedaan. Ik wil geen pijn meer.
Ik ben trots. Trots op mijzelf. Trots op het feit dat ik na zo'n lange strijd (vooral tegen God) weer het pad heb gevonden naar Hem. Toch ben ik ook een beetje verbouwereerd. Iemand anders heeft de doorslag gegeven. Ik heb het niet zelf gedaan. Dat is toch wel een beetje balen. Maar ach, een geschenk uit de hemel moet je niet in de bek kijken lijkt mij. Daarom is er ook maar één emotie die nu al een paar dagen de bovenhand voert. Die luider is dan welk gevoel dan ook. Het is dankbaarheid.
Ik heb het gevoel dat ik op heel dun en glad ijs loop. Waarschijnlijk is het dikker dan ik durf te dromen. Ik heb niets te verliezen. Dat is een zegen. Daardoor kan ik vrij zijn in alles. Jezelf zijn was nog nooit zo makkelijk als nu. Juist nu het enorm belangrijk is om mezelf te zijn. De waarheid de boventoon laten voeren en uitvoeren wat ik in de afgelopen vierentwintig jaar heb geleerd.
Ach, dwaze ik. Straks wordt ik weer verliefd en ga ik allerlei poëtische uitingen geven aan mijn gevoel. Dan bekijk ik het leven vanaf een roze wolk door een roze bril. Maar dat maakt mij niet uit. Want wat de toekomst mij ook brenge moge, mij geleidt des Heeren hand. En als alles goed gaat dit keer zal het compleet anders zijn. Dit keer laat ik liefde niet het fundament zijn. Liefde moet het resultaat zijn. God is mijn fundament.
Luister mij eens quasi christelijk zijn. Het voelt nog heel erg huichelachtig. Een beetje als een wassen neus. Een paar dagen bezig en gelijk denken dat alles goed is. Dat is pas dwaasheid. Of toch niet? Zelfs een reis rond de aarde begint met één stap, vaak de zwaarste van allemaal. Die stap heb ik gezet. Zelfs een tweede stap al.
God zegen mij elke dag opnieuw
Opdat ik een man zal worden zoals u verlangt
Laat mij ook mezelf blijven
Breek niet opnieuw alles af
Laat me vrij maar bescherm me
Laat me los maar heb mij lief
Leer mij alles
Leer me boven alles
U kennen Heer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten