Radiostilte

Waar te beginnen. Twee weken en en twee dagen 'vakantie'. Het hield ook in twee weken en twee dagen niet schrijven. Ik heb het mogen merken hoezeer schrijven mijn uitlaatklep is. Gelukkig heb ik een schriftje meegenomen naar Flevo en heb ik dus ook daar mijn gedachtenspinsels de vrije loop mogen laten.

Daar zat ik dan. In een oude tandartsstoel voor de die-hard medewerkers die er op maandag (of eerder) al waren. Het interview over mij. Over mijn persoon. Over mijn blog en over mijn tegenstrijdigheden. Over mijn geloof en over mijn denken. Veel kwetsbaarder kon ik niet zijn. Dat doel is dus geslaagd. Daar waar ik mijzelf vorig jaar had opgedragen kwetsbaarder te worden. Niet alleen in geschrift maar ook real-life. Gelukt.

Het waren een bijzondere twee weken. Zoals elk jaar. Niet alleen omdat ik daar weer heel veel mensen zie waar ik veel van houd maar ook omdat ik merkte dat ik dit jaar anders was in mijn denken. Volwassener. Ondanks mijn puberaal gekloot en simpele grappen ging ik anders om met tegenslagen of teleurstellingen en ook  anders met de 'klachten' van anderen. Er was meer doorzettingsvermogen maar nog belangrijker (geheel in thema) heb ik ook anders gekeken naar anderen. Met meer liefde denk ik. Natuurlijk zijn er altijd mensen waarvan je bij jezelf denkt; "die mag van mij thuis blijven" maar zelfs hen heb ik naar mijn mening met respect behandeld. Enigzins, ach in ieder geval voor mijn doen een grote stap voorwaarts.'

Het is al een tijdje geleden dat het mij echt voor de wind ging. In de grote dingen. Wat er daardoor gebeurd is dat je jezelf gaat vastklampen aan de kleine dingen. Je perst het genieten eruit. Je moet en zal doorzetten en van klein geluksmomentje naar klein geluksmomentje springen. Het was heel mooi om iemand te vinden die er net zo over dacht. Nog mooier was dat diegene voor mij net dat kleine geluksmomentje gaf dat ik even nodig had. Die mij aan het denken kreeg. Dat zijn er ook niet veel meer de laatste maanden. Mensen die mij weten te prikkelen zijn schaars blijkbaar. Deze persoon zat ook met twijfels en een soms in de weg zittende intellect. Het was bijzonder om met verschillende mensen te praten over hun en mijn ziel. Onderwerpen die normaal niet ter sprake komen. Doorgaans hebben mensen de neiging om oppervlakkig te blijven bij iemand die ze net en nauwelijks kennen. Misschien heb ik wel iets aandoenlijks dat ze het wel met mij delen.

Hoe vaak komt het voor dat een man en vrouw die elkaar net kennen openhartig kunnen spreken over seks. Over hun ervaringen en hun visie. Dit alles zonder in intimiteit over te lopen. Gewoon genieten van het gesprek ansich. Hoe vaak komt het voor dat een mooi mens die zich verschuilt in een bunker even de hoe om kijkt en voorzichtig zichzelf openbaart. Het was bijzonder.

Het was ook warm. Heel warm. Het weer dan. Want ik heb in tegenstelling tot mijn plan van tevoren het ander aangepakt dan andere jaren. Normaal is Flevo een datingcarrousel waar ik 'wel even een chickie vindt'. Toen ik aankwam op Flevo was ik vastberaden om het dit jaar anders aan te pakken. Daar gaan we weer. Volwassen worden. Elke keer als ik denk dat ik volwassen ben word ik toch nog een beetje meer volwassen.  Ik vraag mij af wanneer ik de grens bereik en compleet zal zijn. Des te meer deed het mij pijn toen een bijzonder iemand mij vergeleek met een casanova. Een vrouwenverleider. Terwijl ik zo mijn best deed om het niet te zijn. Om niet voor de leeghoofdige makkelijke meisjes te gaan die je binnen een dag toch weer vergeten bent. Was het een terecht verwijt cq oordeel? Ik denk van niet. Ik weiger te geloven dat ik zo ben. Zeker aangezien ik zoveel aandacht en tijd geef aan iemand innerlijk en er niets voor terugverwacht. Sterker, aangezien ik er niks voor terug wil! Nu nog niet in ieder geval.

God heb ik niet echt gevonden op Flevo. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook totaal niet mee bezig ben geweest. Ik durf zelfs te stellen dat ik er niet mee bezig wilde zijn. De muur om mijn hart oogt comfortabel en voelt ook zo aan. Het is wel best zo. Een beangstigend uitgangspunt zeker aangezien ik een paar weken geleden nog zo overtuigd was dat ik het zelfs thuiskomen durfde te noemen. Wie houd ik voor de gek? Anderen? Mijzelf nog wel het meeste. Iets wat ik haat.

Flevo was leuk maar de realiteit is hard. Het stramien van veel en hard werken is weer begonnen. De mensen die in die twee weken zoveel om je lijken te geven laten weer een jaar niets van zich horen. Binnenkort begint het kerkelijk seizoen weer en komen er weer mensen die tijdens de zomer niets van zich laten horen. Allemaal betrekkelijke en voorwaardelijke liefde. Zinloos als je het mij vraagt. Eigenlijk ben ik wel klaar met die mensen die hun omgang met mij waarschijnlijk alleen uit christelijk perspectief voortgang laten vinden.

Ik ben content. Ik heb begin 2012 overleefd en ga met een gezonde dosis lef en moed het tweede deel in. We zien wel is het credo. Het doel is alwéér om God te vinden. zevenentachtigduizend keer is scheepsrecht niet waar? Ook wil ik een inspiratie zijn voor anderen. Laten zien dat je door dwangmatig dienen ook een verandering te weeg kan brengen. Iets wat ik notoir probeer te doen. Al jaren. Geluk vinden door te doen. Ook gevaarlijk trouwens, want zoals ik in een eerder blog al beschreef moeten we ook de tijd nemen om gelukkig te zijn in plaats van datgeen juist na te jagen. Tijd.

Als je mijn vorige blog leest zie je dat ik heb gesproken met mensen over wie ik nu werkelijk ben. Het waren bijzondere en ongedwongen gesprekken. Mijn tegenstrijdigheid werd er meer dan eens door blootgelegd. Het is soms onwerkelijk hoe tegenstrijdig ik wel niet kan zijn. Iets wat mijn naasten waarschijnlijk al een tijdje weten. Het mooiste was toch wel dat iemand mij begreep. Rikko (host van Flevo) zong speciaal voor mij een nummer. Een nummer wat iedereen al jaren kent. Een nummer wat ik feilloos mee kan bléren. Een nummer. Met tekst. De tekst drong pas echt tot me door toen het speciaal voor mij werd gezongen. Hoe treffend het nummer op mij slaat is welhaast een wonder te noemen.

Come and hold my hand
I want to contact the living
Not sure I understand
This role I've been given

I sit and talk to God
And he just laughs at my plans
My head speaks a language
I don't understand

I just want to feel real love
Feel the home that I live in
'Cause I got too much life
Running through my veins
Going to waste

I don't want to die
But I ain't keen on living either
Before I fall in love
I'm preparing to leave her
I scare myself to death
That's why I keep on running
Before I've arrived
I can see myself coming

I just want to feel real love
Feel the home that I live in
'Cause I got too much life
Running through my veins
Going to waste
And I need to feel real love
And a life ever after
I cannot give it up

I just want to feel feel love
Feel the home that I live in
I got too much love
Running through my veins
To go to waste

I just want to feel real love
In a life ever after
There's a hole in my soul
You can see it in my face
It's a real big place

Come and hold my hand
I want to contact the living
Not sure I understand
This role I've been given
Not sure I understand

Puzzelen is wat ik blijf doen. Zoeken is mijn passie. Mijn ziel is onrustig. Mijn geest vermoeid maar vastberaden. Ik ben nog steeds wie ik ben. Maar ik verander. Vol continue aan het vechten en beseffen. Mijzelf erbij neerleggen is nooit iets geweest waar ik goed in ben. Ik ben het dus ook niet van plan. God ziet mij. Ik Hem helaas al een tijdje niet. Vertrouwen is het sleutelwoord. Gelukkig mag ik hopen op een wonder als ik anderen mag geloven.

Er zit iets groots aan te komen. Ik voel het. Geduld moet ik tonen, tot dat moment....