Ik loop thuis en op mijn werk als een zombie. Ik denk dat ik de grens van mijn kunnen heb bereikt. Mijn hoofd doet het niet meer. De meest simpele dingen lukken niet. Denken lukt niet. Leegte als de lucht. Daar waar ik normaal blogs schrijf zoals ik praat vind ik het nu moeilijk om te verwoorden wat er aan de hand is. Ik had het al zien aankomen.
Vlak voor mijn 'vakantie' gaat het namelijk altijd mis. Het is een ongeschreven wet. Alsof mijn geest en lichaam de finish zien. Het oplaadpunt voor de tweede helft van het jaar. Veel erger dan afgelopen half jaar kan het niet worden. Toch?
Ik zou me nu enorm druk kunnen maken over alles. Hoe het gaat op het werk, hoe het gaat met mij en nog zoveel meer zaken. Normaal zou ik me de problemen ook aantrekken. Nu niet. Niks. Ik heb de lust niet om er energie in te steken. Ik laat alles op me af komen en reageer alleen met een zucht.
Doelloos staar ik voor me uit. Ik kan nu alleen maar voelen. Het voelt niet best. Oppassen geblazen dus. Ik ken deze situatie. Ik heb er eerder in gezeten. Het is een soort zuigende werking. Langzaam wordt het steeds donkerder. Langzaam ga ik weer grijpen naar de dingen die ik vroeger deed in zwakke tijden. Het verschil is nu mijn leeftijd en daarmee mijn ervaring. Nu kan ik elke situatie beter inschatten. Nu heb ik een kwaliteit genaamd anticiperen. Het is bitterzoet want deze belangrijke eigenschap heb ik moeten leren door vaak in de shit te zitten.
Anticiperen. Dat wil zeggen pro-actief denken. Niet reageren maar zodra er een wolkje aan de hemel verschijnt handelen alsof het regent. Ineens is de timing perfect. Ineens komt anderhalve week Flevo als geroepen. Ineens klopt het. Terwijl ik mijn volprop met valeriaan probeer ik stil te zitten terwijl ik wordt geschoren. Nog één week met de welbekende enorm zware laatste loodjes.
Geduld, kracht en wijsheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten