De anonimiteit van het leven

Meestal schrijf ik blogs die gebaseerd zijn op gedachten of gevoelens die ik heb. Daarom noem ik ze ook hersenspinsels. Maar vorige week las ik in de facebookstatus van een oud medestudent van De Wittenberg iets bijzonders. Ze vroeg zich openlijk af of God inderdaad voet bij stuk houdt als Hij zegt; Ik zal je nooit meer geven dan je aankan. De vraag of het een legitieme uitspraak is komt omdat er ook mensen zijn die zelfmoord plegen. Of in sommige gevallen een poging doen tot. Is het dan zo dat ze meer aankunnen dan ze denken? Geven ze op? Of wat?

In sommige gevallen is het einden van je eigen leven een direct gevolg van de stoornis die je hebt. Dan is het iets psychisch. Die discussie kun je dan doortrekken naar alle andere ziektes die je van het leven kunnen beroven zoals kanker of progressieve spierziektes e.d.

Ik ben benieuwd naar gevallen waar mensen zelfmoord plegen omdat ze 'het' niet meer aankunnen. Omdat ze tot over hun oren in geldproblemen ziten of omdat ze hun kind, ouder of iets dergelijks zijn kwijt geraakt. Hoe zit het dan met de welbekende uitspraak? Ik kan mij amper voorstellen dat God dergelijke gevallen even niet ziet. Maar ingrijpen doet Hij niet. Apart op zijn minst.

Wanneer is het allemaal te veel? Ik heb geen idee waar mijn grenzen liggen. Ik heb wel het gevoel dat ze vaak worden opgezocht door de turbulentie van het leven. Maar ach, wie ben ik om te zeggen dat ik het wel of niet aankan. Of wat dat betreft, om te zeggen waar mijn grens ligt. Ik weet alleen dat het niet altijd even makkelijk is.

Een poging tot zelfmoord wordt vaak gerelateerd aan het schreeuwen om aandacht. Dat klinkt heel kleinerend en ik denk dat veel mensen er ook kleinerend over denken. Ze zien de slachtoffers als zwak en zielig. Persoonlijk vind ik dat je dieper moet kijken. Vanwaar komt de schreeuw om aandacht. Wat ligt ten grondslag aan de keuze om een poging te doen tot. Hoe en wie het ook tracht te doen, er kan steevast worden gerekend op onbegrip. De stempel egoïst is snel geplakt.

Onbegrip. Je niet begrepen voelen. Ik heb er al jaren last van. Op dit moment ben ik vierentwintig jaar oud. Nog nooit in dit relatief korte leven heb ik mij ten diepste begrepen gevoelt. Tevens heb ik dit relatief korte leven ook nooit begrepen. Ik hoor je denken; "Ja maar dat kan toch ook niet". Waarschijnlijk niet nee. Daar baal ik van. Want ik verlang naar dat gevoel. Ik heb er honger naar. Begrepen te worden is prioriteit nummer één wat mij betreft.

Het is eenzaam in mijn hoofd. Ik kan er geen gesprekken voeren. Niet tot nieuwe inzichten komen. Ik kan in mijn hoofd alleen maar mijn gelijk onderbouwen. Niemand weet wat er in iemands hoofd omgaat. Bij mij weten mensen het misschien beter dan bij anderen maar dat is omdat ik zo 'moedig' ben of 'dom' (zo u wilt) om mijn gedachtenkronkels en spasmes te delen middels dit blog. Maar zelfs met woorden en met alle eerlijkheid kan ik het niet voor elkaar krijgen om mijn gedachten te verklaren.

Ik zat er vannacht aan te denken om de 'moeder aller blogs' te gaan schrijven. Mijn hele ziel en zaligheid blootleggen. Gewoon omdat ik maling heb aan de mening die heerst in deze wereld. Ik ben een rebel wat dat betreft. Ik neem de regels waar maar niet in acht. Ik heb spreekwoordelijk 'scheit aan alles'. Ik doe waar ik zin in heb omdat dit leven toch maar een opeenhoping van gezeik is. Waarschijnlijk gooi ik daarmee al mijn glazen in. Dat is iets wat ik op dit moment niet echt kan gebruiken. Maar het idee zit in de pijplijn en zal ter zijner tijd waarschijnlijk wel aan de oppervlakte komen.

 Van alles moet. Van alles mag niet. Van alles hoort. Maar waarin zijn we dan nog vrij? Ja, vrij om bepaalde zaken naar smaak in te kleuren. Maar vrij zijn als in zelf alles mogen bepalen. Zelf de buitenlijn tekenen in plaats van alleen maar  het inkleuren van de bestaande kaders. Ben jij vrij? Wil je vrij zijn? Soms heb ik het idee dat ik de enige ben met deze opvatting.

Leven in de anonimiteit is gevaarlijk. Praten over je problemen is kut. Zoek de gulden middenweg. Ik ben het ene uiterste want ik deel vrijwel alles. Niks delen, of zelfs het niet eens proberen te doen is levensgevaarlijk. Letterlijk. Je snapt wat ik bedoel hoop ik.

Aankomende twee weken heb ik vakantie. Het weekend in het midden is het tweejaarlijkse Alphaweekend. In deze twee weken ga ik hard aan mijn huidige situatie werken. De kwaliteit van mijn leven verbeteren. Want die is nu abnormaal slecht.

Ik zoek. Ik bewonder. Ik leef. Ik verlang. Ik ben bezig....