Communicatie

Hoe diep wil je een gesprek laten gaan. Hoever ben je bereid te gaan om de waarheid onder ogen te  zien. De pijnlijke waarheid. Dan komt vraag twee; ben je ook van plan of in staat om met die waarheid iets te gaan doen?

Communicatie is het meest belangrijke goed dat een mens heeft. Als wij niet meer kunnen communiceren met elkaar dan zouden wij niet meer zijn dan de dieren die om ons heen leven. Terwijl zelfs zij (hoe minimalistisch ook) kunnen communiceren met elkaar. Het is dan ook niet vreemd dat de meeste relaties stuklopen op communicatie. Het geeft dan ook geen plezierig gevoel als je moet toegeven dat je zelf geen meester bent in de communicatie.

Ik heb geen last van het moeilijk verwoorden. Ik kan mijn gedachten feilloos overbrengen naar mijn mond. Het gaat bijna synchroom. Waar anderen de woorden moeten zoeken heb ik er te veel. Mijn probleem is de dominante rol die ik standaard inneem. De ruimte die ik anderen niet geef. Niet gun. Vaak niet eens bewust. Door dat gegeven onstaat er een verstoord gesprek. Dan begin ik nog niet eens over het feit dat ook de andere partij een stoornis in de communicatie zou kunnen veroorzaken waardoor het gesprek helemaal waardeloos verloopt.

Terugkijken is echt makkelijk. De fouten zien is ook niet eens een uitdaging. Het lastige gedeelte is ervoor zorgen dat de gemaakte fouten zich niet herhalen. Dat je gaat inzien wat er moet gebeuren om een verandering te laten plaastsvinden in je communicatie. Je spijt om te zetten in motivatie. Zowel jezelf als de ander kunnen vergeven voor de miscommunicatie. Open en eerlijk je fouten durven toe te geven.

Ik heb wel spijt van hoe ik gecommuniceerd heb met bepaalde mensen. Dat ik ze onterecht heb overschaduwd en ze geen ruimte heb gegeven. Daar waar zij dat wel erg verdienden. Ik heb die spijt omgezet in motivatie. Ik ben ermee aan de slag geweest. Er is vooruitgang. Er is resultaat. Dat maakt de fouten die zijn gemaakt niet goed. Het verzacht ze alleen. Ze hebben nut gehad.