Revolutie

Het is alweer tien dagen geleden dat de revolutie plaatsvond. Sindsdien is het oorlog. Oorlog tegen mijzelf. De voorzet kwam van een goede vriend. Uit liefde werd mij niet de spiegel voorgehouden maar de spiegel werd op mijn kop geramt. Geen ontkomen aan. Het zat er ook wel aan te komen. Het
'alles of niets' gevoel groeide.

De keuze gemaakt om het strategischer aan te pakken. Proffesioneler. Als eerste de keuze gemaakt om te stoppen met drinken. Niet vluchten in verslaving maar omdraaien en naar het front toe. Tot nu toe hou ik het dus al tien dagen vol. Dat is al twee weekenden. Het is onbeschrijfelijk hoe moeilijk het is. Mijn lichaam en geest schreeuwen om medicijnen. Om verlichting. Het is nu aan mij om te laten zien dat ik sterk genoeg ben om de verleiding te weerstaan. Het is aan mij om de daad bij het woord te voegen en te laten zien dat ik inderdaad onbreekbaar ben. Makkelijk is het niet.

Ik voel mij gedragen door het gebed van mijn vrienden. Ik weet dat zij aan me denken en mij volledig steunen. Ook weet ik dat zij niet in de gaten hadden hoe ernstig ik er aan toe was. Vorig jaar was ik op deze dag dronken. Ik weet het nog goed. Ik heb toen zoveel gedronken dat ik op de grond in slaap viel. Ik dronk om niets te voelen. Het werkte nog aardig ook.

Ik stel je graag voor aan de hernieuwde Eric. De gereviseerde Eric. De 'under-construction' Eric. Natuurlijk ben ik nog hetzelfde. Het verschil zit hem in de touwtjes. Wie heeft die in handen? Het moment is gekomen om zelf als volwassen man in te zien dat de touwtjes maar op één plek thuis horen. In mijn handen. Ik moet nog leren hoe het werkt denk ik. Voorlopig gaat het goed. Binnenkort krijg ik 'les' over het vasthouden van de touwtjes.

Daarmee is geen einde gekomen aan mijn problemen. Ze zullen in eerste instantie alleen maar groter worden. De wereld zal blijven draaien. De zon zal opkomen en weer ondergaan. Alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Het is niet zichtbaar. Het is niet van mijn gezicht af te lezen wat er zich afspeelt binnen de muren van mijn geest. Het is niet waar te nemen. Toch is het waar.

Niet meer drinken. De opgave is groot. Nu al tien dagen. Dat had ik al niet verwacht. Dat wil zeggen dat ik nu al boven verwachting presteer maar ik ben hongerig naar meer. Ik wil in ieder geval tot mijn verjaardag geen druppel. Dat is vijftien maart. Ik weet nog goed dat mijn ex zei dat ik geen maand zonder kon. Bumaye.

Ondertussen ben ik gewicht aan het verliezen alsof ik leegloop. Mooi bijverschijnsel van de onthouding van alchohol. Alles even op een rijtje zettende gaat het de goede kant op. Toch ging het al zo vaak de goede kant op om vervolgens weer de verkeerde kant op te gaan. Vicueus. Hopelijk duurt het nog even voor ik de volgende episode in ga. Lang genoeg om wortel te schieten en de wind te weerstaan.

We zullen zien. De tijd vliegt gelukkig weer een beetje in plaats van dat trage kruipen wat het de afgelopen tijd deed. Time to create an earthquake. Time to shake up all the thinks that were stuck. Oorlog zoals ik zei. Tijd voor wat geallieerden.