Besef

Mijn naam is Eric Julian van der Ploeg. Ik ben in het ziekenhuis van Sliedrecht geboren op vijftien maart 1988. Dat gegeven maakt mij vandaag vierentwintig jaar oud. Ik ben opgegroeid in Papendrecht. Ik woon nu in Dordrecht maar heb ook in Zeist en Singapore gewoond. Ik ben vorige week binnen Dordrecht verhuisd van de Veersteiger naar de Vrieseweg.

Mijn basisschool was de Koningin Beatrixschool in Papendrecht (voorheen de Prins Willem-Alexanderschool). Na de basisschool heb ik het VMBO gevolgd op het Willem de Zwijger College in Papendrecht. Na het behalen van mijn VMBO-th diploma ben ik een opleiding gaan volgen op het Da Vinci College op de Oranjelaan in Dordrecht. De opleiding heette Ondernemer Internationale Handel en Groothandel (IHGH).  Die opleiding heb ik met succes afgerond. Na diverse baantjes als expeditiemedewerker, administratief medewerker, debiteurenbeheerder, verzekeringsadviseur en een tussenjaar op bijbelschool De Wittenberg werk ik nu voor het bedrijf van mijn vader in Sliedrecht.

Hierboven vind je allemaal feiten die gaan over mij. Maar wat zegt het nu eigenlijk over wie ik ben. Wie ik echt bent. Zijn het de feiten die je kunt opnoemen over jezelf die bepalen wie je bent? Of misschien wel de zaken die je niet tegen iedereen verteld. De gebeurtenissen uit je jeugd die wat diepere littekens achterlaten. De scheiding van je ouders. De mensen die je pijn hebben gedaan. Of al het andere wat het daglicht niet kan verdragen. Ik vraag het mij af.

Ik ben ermee bezig. Het houdt mij bezig. Ik heb zojuist drie weken vrij gehad van werk. Ik heb de tijd gehad om na te denken over heel veel dingen. Te plannen wat ik aankomend jaar wil bereiken en hoe dat dan moet gebeuren. Geloof speelt een belangrijke rol in mijn leven. Geloof staat altijd bovenaan mijn lijstje. Mijn geloof in rustig water brengen. Dat is mijn prioriteit. Want immers in Matthëus 6:33 staat geschreven; “Zoek liever eerst het Koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden”. Het is frappant te noemen op zijn minst dat ik al sinds mijn bekering worstel met het geloof. In plaats van achter God te staan en Hem te volgen ga ik altijd maar weer de strijd aan. Vaak onbewust maar ik besef het mij wel.

Als ik zoals nu op de bank zit en in de spiegel kijk vraag ik mij af of ik een prettig persoon ben. Of ik wel bij mezelf had willen zijn als ik een ander was. Wat had ik van mij gevonden. Derde persoonsgedachten. Wanneer ben je tevreden met wie je bent. Mag je tevreden zijn met wie je bent ongeacht wie je bent. Het klinkt als een zin uit een persoonlijkheidsboek; ‘je moet eerst tevreden zijn over jezelf wil je een ander kunnen liefhebben’. Als ik kijk naar wie ik was en naar wie ik nu ben dan kan ik met een gerust hart zeggen dat ik tevreden ben. Als ik kijk naar de weg die ik nog af heb te leggen weet ik dat ik er nog lang niet ben.  Ik moet eerst leren vertrouwen. Het klinkt kinderlijk eenvoudig. Vertrouwen.

 

God gebruikt mij. Hij heeft mij de eer gegeven dat ik voor Hem mag werken. Dat is voor mij belangrijk. Daardoor weet ik dat Hij de hoop in mij niet heeft opgegeven. Ik ben echter nog wel eens moe van het feit dat het niet lukt. Dan denk ik bij mijzelf; ‘ach, wat kan het mij ook allemaal schelen’. Hetgeen mij direct weer terugwerpt in de vicieuze cirkel van motivatie. Mijn allergrootste probleem zoals ik in veel blogs al heb beschreven. Hij gebruikt mij om in de levens van anderen een rol te spelen. Hoe komisch is dat. Daar waar ik zelf op zoek ben naar ondersteuning (van de Allerhoogste), daar mag ik op micro niveau ondersteuning geven aan anderen. Hen naar een volgende stap helpen. Hen motiveren. Ha.

Vergeving is belangrijk. Vergeeft opdat gij vergeven zult worden. Ik vind vergeven moeilijk. Ik had er eigenlijk al rust in gevonden dat ik het ze nooit zou vergeven. De twee die mijn leven ineens omgooiden en alles kapot maakten. Degenen die mij in mijn opmars terugwierpen naar de start. Uiteindelijk heeft het mij, net zoals altijd, alleen maar sterker gemaakt. Maar dat is absoluut niet hun verdienste. Maar goed, vergeving. Ik heb het ze, eigenlijk hem, tot op de dag van vandaag niet vergeven. Ik heb zelfs het idee dat ik in staat zou zijn tot verschrikkelijke dingen wanneer er een weerzien is met hem. Haar heb ik los kunnen laten. Zij is verder en ik ook. Ik neem het haar kwalijk maar ik heb het haar een klein beetje kunnen vergeven. Ik heb geaccepteerd dat het is gebeurd en kan me ergens nog wel indenken dat ze inmiddels veranderd is ondanks dat ze het voor mij ook al deed. Ik ben immers ook veranderd. Vergeving wat is dat nu. Hoe verwacht men, hoe verwacht God dat wij zeggen; “Ik reken het jou niet meer aan wat jij hebt gedaan”. Ik denk er vaak aan. Kunnen mensen mij vergeven wat ik heb gedaan. Hoe ik ben geweest en hoe ik ze heb behandeld. Mij treft blaam, daar ben ik mij volledig van bewust.

In een mooi liedje zegt Thomas Acda; “Wie eerlijk is in alles zal wel eenzaam zijn”. Hij had de spijker niet beter op zijn kop kunnen slaan. Ik ben namelijk open een eerlijk over wie ik ben en over wat ik denk. Daarmee gooi ik mijn eigen ruiten in en dat weet ik. De realiteit van hoe ik ben en hetgeen ik schrijf staan namelijk redelijk ver uit elkaar. Mensen kunnen daar vaak niet zo goed mee omgaan. Ze nemen het mij soms kwalijk. Ze begrijpen het niet. Eigenlijk had ik onder een pseudoniem moeten schrijven. Misschien was dat beter geweest. Maar ik ben wie ik ben is een door mij vaak gebruikte zin. Ik loop niet weg voor de waarheid in mijn hoofd. Ik ben niet iemand die met de massa mee zal gaan en dat zal ik ook nooit worden. Als het niet goed gaat met mij dan vertel ik dat. Ik doe niet aan sociaal wenselijke antwoorden. Alleen tegen mensen waar ik niet mee wil praten,  hen zal ik op die momenten zeggen dat het goed gaat. Puur uit eigenbelang. Maar voor de rest mag iedereen van mij alles weten. Ik heb niets te verbergen. Ik wil integer sterven. Mijn kernwaarde.

Ondanks dat ik alles zo op het wereldwijde web gooi maakt het niet dat ik te begrijpen ben. Hoeveel letters en woorden ik ook gebruik om mijn gedachtespinsels visueel te maken het baat niet. Het is namelijk niet wie ik ben. Het zijn niet de feiten bovenaan dit blog. Het zijn niet de gedachtes die erna komen en het is ook niet mijn geloof. Wie ik ben veranderd elke dag. Elke dag als ik wakker wordt ben ik iemand anders. Elke dag is namelijk een verrassing. Een uitdaging. De ene keer ben ik druk. De andere keer ben ik verdrietig. Weer een andere keer ben ik zonder moed en ook zijn er dagen dat ik hongerig ben naar meer. Ambitieus en verlangend. Het verschilt per dag. Per dagdeel. Maar dan hebben we het eigenlijk nog niet over wie ik ben. Meer over hoe ik doe. Want bepaalt gedrag wie je bent?

Ik leef elke dag alsof het mijn laatste is. Ik denk niet aan morgen. Morgen is te ver weg. Vandaag is al moeilijk genoeg om door te komen. Of leuk genoeg zo u wilt. Want als je met morgen bezig bent vergeet je ook om te genieten van vandaag. Te genieten van elkaar. Te genieten van het feit dat je nog bestaat. Dat je nog leeft. Dat alle tegenslagen die je hebt gehad je niet ten gronde hebben kunnen richten. Eigenlijk mag je trots zijn dat je er nog bent. Mag je met geheven hoofd door de straten lopen want je bent er nog. God zij dank. Want mijn hemel wat heb ik vaak gedacht aan vluchten. Aan weg gaan. Wat zijn er veel dagen geweest dat de dood een geruststellende gedachte was. Dat het enige dat mij rust gaf de gedachte was dat ik ergens anders een nieuwe start kon maken. Dat ik alles en iedereen kon laten voor wat het was. Nooit meer omdraaien. Maar nee. Ik heb gevochten en ik vecht nog steeds. Ik heb vaak verloren maar ik sta nog. Ik ben een gekortwiekte vogel die niet meer vliegt. Maar ik loop nog. Ik kom daar wel waar ik moet zijn. Het duurt alleen langer dan dat het zou moeten.

Mijn lot. Mijn bestemming. Stiekem weet ik het al. Stiekem is het heel duidelijk. Ik weet waar ik voor gemaakt ben. Ik voel het tot in het kraakbeen tussen mijn botten. Elke spier, elk haartje en elk vezeltje van mijn bestaan is ervan doordrongen wat de bedoeling is. Ik ben gemaakt om lief te hebben. De onbekende vrouw lief te hebben. Één met haar worden en nakomelingen krijgen. Wanneer ik haar zal ontmoeten weet ik niet. Ik hoop dat ik haar al heb ontmoet. Ik hoop zo dat ik al weet wie het is. Dat ik haar heb gevonden. Zij zal me helpen om de laatste stap te zetten. De stap naar het volmaakte leven. Het leven waar ik vrede mee heb. Ik hoop dat ze mij begrijpt. Dan zal ik minder met mijzelf bezig hoeven te zijn waardoor ik anderen nog meer kan helpen. Mijn passie, helpen.

Ik ben bezig. Ik beweeg. Het is een kwestie van tijd. Mijn avontuur.