De eerste dag

Vandaag is het 1 januari 2013. De eerste dag van een nieuw jaar. De kalender is vannacht om 00:00 weer opnieuw begonnen. We hebben elkaar een gelukkige jaar toegewenst en hebben er flink op los gefeest. De één deed dat thuis , de ander in een horeca gelegenheid en weer anderen bij familie. Nu is het vandaag en eigenlijk is het vandaag een dag zoals alle andere. Het is een dag die net zo onbelangrijk is als gisteren en net zo onvoorspelbaar is als morgen. Toch hecht ik veel waarde aan vandaag. Vandaag is een moment dat ik vastpak om bepaalde zaken op een rijtje te zetten. Dat had ik ook gisteren kunnen doen, of morgen, maar ik doe het vandaag. Dat maakt vandaag bijzonder. Ik sluit een jaar af en begin het nieuwe jaar anders.

Ik heb alle spullen weggegooid die mij een naar gevoel gaven. Spullen die mij deden denken aan onbehaaglijke herinneringen. Simpele dingen zoals een kaartje maar ook grote dingen zoals een spaarpot of een mozaïek. Het is tijd om nieuwe herinneringen te maken. In mijn hoofd had ik het al los kunnen laten. De herinneringen aan haar waren minder dan een voorbij vliegende gedachte geworden. Het was één van de eerste delen van mijn plan. De grote schoonmaak.

Ik voelde het al een tijdje aankomen. Ik heb de keuzes al een tijdje geleden gemaakt. Nu mag ik het plan zien ontplooien. Het lijkt alsof niets mij nu nog tegen kan houden. Daar lijkt het op. Ik heb een nieuwe omgeving, een nieuwe slaapplek. Ik ga werken aan een thuis. Ga zo maar door. Ik heb heel erg het verlangen dat God me nu meer dan ooit gaat ondersteunen want als ik dit alleen moet doen ben ik bij voorbaat kansloos.

Het is tijd voor een gezonder leven. Zowel geestelijk als lichamelijk wil ik niet meer op drift zijn. Structuur. Of zoals men dat vroeger zei; reinheid, rust en regelmaat of iets dergelijks. Ik gooi mijn oude huid af en voel de versheid van een nieuw deken. Ik ga het anders aanpakken. Ik stop met roken. Puur vanuit financieel oogpunt. Toch zit er ook een dieper  besef dat het beter is. Ik stop met drinken. Puur vanuit het besef dat het steeds slechter ging. Ingrijpen moet je doen als het nog kan. Niet als het te laat is. Zelf heb ik ook het gevoel dat ik regelmatig zal teleurstellen in mijn verlangen om te stoppen. Maar, wie niet waagt die niet wint.

Dit jaar wordt mijn jaar. Ik hoop dat het jaar mij zal brengen wat ik nodig heb. Niet dat wat ik wil ook al wil ik dat wel. Ik hoop dit jaar op hoop. Ik hoop dat ik volhoud. Mijn leven moet gezonder worden. Zowel geestelijk als lichamelijk. God is groot, dat is wat ik mij voor ogen houdt. Dat is de enige houvast die ik heb.

Hij ziet. Ik worstel. Het is goed hier in de #Woestijn.