Ik lig op de bank. Plotseling besluit ik om richting het park te gaan. Ik ga lopen en kijk wel wat de dag mij brengt. Het is immers zulk lekker weer buiten het zou zonde zijn om binnen te blijven en te missen wat je allemaal kunt zien. Ik ga op reis en zal vanzelf wel weer terug komen maar voor nu ben ik even weg.
De zon schijnt. Tussen de bladeren ontpopt een vlinder zich. De tekening op haar vleugeltjes kleurt mijn dag. Ik sla het schouwstuk nadig gade. Terwijl de vlinder aanstalten maakt om te vliegen landt een lieveheersbeestje op mijn schouder. Alles is mooi. Ik loop door het park en zie gezinnen zichtbaar genieten van het samen zijn. Vaders en zonen. Moeder en dochters. Gezinnen zoals gezinnen horen te zijn. Ooit zullen ze groot zijn, de kinderen. Maar voor nu mogen ze nog genieten van het gebrek aan verantwoordelijkheden en de overvloed aan zorg.
Op een bankje zit een verliefd stel. Ze hebben geen besef van tijd en verdrinken in elkaars ogen. Bij elke zoen versmelt hun ziel tot één. Woorden zijn niet nodig. Er wordt gecommuniceerd met de non verbale taal van de liefde. De internationale taal die iedereen kan spreken. Of kon. Ze zullen vast wel eens ruzie krijgen maar voor nu genieten ze van elkaar.
Niet al te ver van het bankje vandaag ligt een meisje in het gras. Ze heeft een mooie roze koptelefoon op en leest een boek. Ze is zo verzonken in fantasieën dat ze niet eens doorheeft dat haar telefoon gaat. Waarschijnlijk heeft iemand iets van haar nodig. Of misschien is ze wel een afspraak vergeten. Maar voor nu is ze even niet beschikbaar.
Ik stap op de fiets en begeef me door de stad. De diversiteit van het publiek stemt mij vrolijk. Van korte rokjes tot dikke blauwe bodywarmers. Van jong tot oud lopen ze langs. Allemaal met een reden. Een man loopt met een bosje bloemen de supermarkt uit. Misschien heeft hij iets goed te maken denk ik bij mezelf. Al snel ben ik op het treinstation. Ik parkeer mijn fiets en begeef mij naar het perron waar ik moet zijn. Mijn trein zal weldra gaan maar voor nu kijk ik aandachtig naar de schoonheid van wat er om mij heen is.
Mijn reis gaat richting de zee. Met dit warme weer is het moeilijk om een rustig plekje te vinden. Kilometers loop ik langs de kust tot ik een rustig plekje vindt. De wind verkoelt mij met een lichte zucht. Het is precies goed zo. Op de ruis van de deining en het zingen van de meeuwen bedenk ik mij. Hoe zou het zijn met de mensen op het schip in de verte? Zouden ze net zo gelukkig zijn als ik dat nu ben? Ik heb mijn tenen in het zand. Het witte schuim speelt tikkertje met mij. Ik moet straks terug maar voor nu ben ik eventjes aan het genieten van de natuur.
Ik besluit mij te begeven richting een terras en nuttig aldaar een glas koude rosé. De rosé is heerlijk droog en fruitig. Misschien dat ik wel een broodje neem want wat het tafeltje naast mij krijgt voorgeschoteld ziet er appetijtelijk uit. Even maak ik oogcontact met de serveerster. Ze heeft een mooie lach. Haar vriend of man zal wel gelukkig zijn met zo een mooie vrouw. Straks wordt het druk hier maar voor nu geniet ik nog even van de rust.
Het leven is wat je gebeurdt terwijl jij je afvraagt waarom. Al filosoferend begint mijn reis terug. De reis terug naar daar waar ik vandaan kwam. Terug naar huis. Terwijl ik de deur open zwemt de geur van pas geplukte lavendel mijn neusgaten in. Ik plof neer op de bank en geniet van mijn bezittingen. Straks doe ik wel de afwas maar voor nu hoef ik eventjes helemaal niks.
Even vraag ik mij af waar ik dit allemaal aan verdien. Maar binnen een microseconde realiseer ik het weer. Ik kijk door mijn zonnebril heen de zon in en denk zo zou het altijd moeten zijn. Ik ben heel erg lang niet zó content geweest met een dag. Het wordt straks wel weer anders maar voor nu is dit het paradijs.
Ik word wakker daar waar mijn reis begon. Op de bank. Alleen. Ik kijk naar buiten en zie een grijze lucht gevult met druppels die tesamen naar beneden vallen. Het besef is daar. Ik ben helemaal niet weggeweest. Ik ben in slaap gevallen op de bank. Dit is mijn leven. Dit is de realiteit. Ook al vlucht ik soms ik kan niet weg. Ik heb verantwoordelijkheden en verplichtingen. Ik moet aan eisen van anderen voldoen en de kwaliteit van mijn leven en gezondheid op peil houden. Dit is de woestijn. Waarin je elke seconde moet vechten voor wat je waard bent. Maar voor nu. Voor nu droom ik even verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten