Rijm-orgie

Geschreven op 2 augustus 2010.. door mijzelf;

Nu begin ik pas warm te draaien
mijn vingers beginnen steeds harder op de toetsen te maaien
de woorden blijven maar komen als een tsunami
en ik stoot ze eruit net zoals Badr Hari
ik voel mezelf soms een beetje vreemd
die continue stroom heeft me wel een beetje ontheemd
maar ze moeten eruit anders word de druk te groot
dus ik zet de muziek op en ik geef mezelf bloot
geef een stukje van mezelf op dit beeldscherm
doe het vanzelf vind het in het geheel niet eng
een automatisme een reactie op de beat
intresseert me geen moer wie dit wel of niet ziet
gewoon doen zonder denken als een ritme
droge lippen droge mond want ik spit me
scheler dan een scheelkijkende schele
kan de splitpass niet speel dan ik hem over de hele
als dembele
inde trant van wat hij kan, dat kan ik ook
alleen bij hem wordt het gezien ik ben als een spook
zoek aandacht om te worden gezien en misschien
ga ik van een onvoldoende naar een tien
de zoektocht naar perfectie als een speurtocht
krijt op de tegels zelfs als dat niet mocht
maar regels zijn er om te overtreden
dat is de reden dat we het vroeger deden
op het randje eigenlijk ondeugend als wat
gemeen en geniepig als een kleine witte rat
zoekend naar dat hapje die prik met de naald
net genoeg om mensen gek te maken
om ze in hun ziel te raken
en ze spatten uiteen als een waterballon
nu doe ik dat niet meer omdat het alleen vroeger kon

nu is alles anders
nu is alles veranderd
nu ben je zogenaamd volwassen
tijd om een pauze in te lassen
de progressie gaat zo snel
hou het niet bij, ik trek aan de bel
als op school je moest op tijd komen
te laat komen was er zogenaamd niet bij
maar dat is besteed aan anderen en niet aan mij
ik was een draak vuurwspuwend en al
of ik mensen kwetste intresserde me geen bal
nu 22 jaar en heb ik veel geleerd
en de jongen van vroeger is hem gesmeerd
hij is ouder geworden gefeliciteerd
als een rups in de pop uitkomend als een vlinder
is het tijd om mn vleugels uit te klappen zonder hinder
de volgende horde staat voor me om te nemen
klaarblijkelijk volgt een toekomst vol problemen
maar problemen bestaan niet alleen uitdagingen
ik versnel meer doe niet aan vertragingen
want ik heb een hoop in te halen
geen tijd om te balen
want die tijd is geweest die tijd is voorbij gegaan
en nu zie ik mezelf voor de spiegel staan
een man in wording een man in de notendop
een man vol succes wachtend op de grote flop
hoop dat de kaarten die mij worden gegeven
mij helpen met het verbeteren, de kwaliteit van mn leven
ik heb niet te klagen ik heb niks te zeiken
genoeg mensen die op mij willen lijken
die me aardig vinden en die van me houden
die als ik dood ga om me rouwden
maar waar draait het allemaal om in dit leven
wie bepaalt wat je wel en niet is gegeven
wie speelt het spel? bepaal ik het wel
of ben ik een poppetje als super mario
een gummibeer als die van haribo
een raadsel...

misschien heb ik het raadsel wel opgelost
tot geloof gekomen, muntje de goeie kant opgetost
nu hoef ik niet meer te acteren en kan ik leven
volop in de realiteit, nu kom ik altijd op tijd
liefst iets vroeger gewoon voor de gein
of een dwang neurose ik wil er als eerste zijn
een ambitie die me aardig goed lukt
laat iedereen zien hoe je de dag plukt
en weer plant in het zand voor de volgende dag
en dan kom je daar weer met een hele brede lach
en ineens zie je wat je de vorige keer niet zag
nieuwe inzichten op een nieuwe dag
nieuwe nog een keer een nieuwe lach
beetje slap? slappe lach
waarom ik zo vaak rijm op het woordje lach?
gewoon omdat het mag en omdat ik het kan
ook al wordt je er een beetje misselijk van
ik doe toch wel wat ik wil en wat ik doe
is mijn keus en mijn verantwoordelijkheid
en dat is de waarheid ik ben niet bang voor consequenties
ik onderga ze als een vent
de meeste zijn inmiddels toch wel overbekend